მიტინგისა მიტინგითა ჩამნაცვლებელი.

“ანტისაოკუპაციო მიტინგი” ტერმინი რომელიც თავისი აბსურდულობით ძალიან მაგონებს საბჭოთა ტერმინს “მეომარი ინტერნაციონალისტი” (საბჭოთა პროპაგანდა ასე მოიხსენიებდა საბჭოთა ჯარს ავღანეთში) მამარდაშვილი ენაში ასეთ კონსტრუქციებს მკვდარ ენას უწოდებს რომელიც ადამიანს ხელს უშლის აზროვნებაში. თანამედროვე ქართველს აზროვნებაში ხელის შეშლა უკვე აღარ სჭირდება რადგან ის ისედაც ვეღარ აზროვნებს კარგა ხანია, ვერ მიიღო განათლება პოსტსაბჭოთა არშემდგარ ქვეყანაში და ვერ იპოვა საკუთარი თავი ნეოლიბერალურ საქართველოში და ვერც ემიგრაციაში სადაც ასევე გაუნათლებელ იდიოტად დარჩა.

თუმცა მაინც შევეცადოთ გავერკვეთ ამ ტერმინის აბსურდულობაში. თუ მართლა ოკუპაციას აპროტესტებ მაშინ რუსთაველზე რა გინდა? მაშინ მიტინგი ისეთ ადგილას უნდა ჩაატარო რომელიც სიმბოლურად ოკუპანტ ქვეყანასთან ასოცირდება (მაგალითად რუსეთის საელჩო) ან ნაციონალური მოძრაობის ოფისთან, რომელიც ასოცირდება სამარცხვინო უპრეცედენტო კაპიტულაციასთან დღენახევარში და მშიშარა ექსპრეზიდენთან. მაგრამ როდესაც მიტინგს რუსთავეზე ატარებ და არქმევ შეუსაბამო სახელს სრულიად აშკარა ხდება რომ შინაარსის და ნამდვილი მოტივის დამალვა გინდა. ერთადერთი ნამდვილი მიზეზი რაც მიტინგს კვებავს არის ხელისუფლების ხელში ჩაგდეის სურვილი, ტერმინი “ანტისაოკუპაციო მიტინგი” კი ემსახურება იმუნიტეტს. როგორ თქვენ ანტისაოკუპაციო მიტინგის წინააღმდეგი ხართ? ოკუპაციას ემხრობით და სხვა იაფფასიანი დემაგოგია. აღარაფერს ვამბობ იმაზე რომ მიტინგით ოკუპაციის პრობლემა არ წყდება.

შუალედური საპარლამენტო არჩევნების შედეგებმა ნაციონალური მოძრაობა და მისი სატელიტები საბოლოოდ დაარწმუნა რომ რაციონალური არჩევანის შემთხვევაში ნაციონალურ მოძრაობას ხელისუფლებაში დაბრუნების არანაირი შანსი არა აქვს. ამიტომ მიმართეს ნებისმიერი პროვოკატორისთვის კარგად ნაცნობ ხერხს, შეეცადენ პროცესები გადაეყვანათ ირაციონალურ სფეროში, მგდომარეობაში როდესაც რაციონალური არჩევანის გაკეთება არის შეუძლებელი. ამ მიზნის მისაღწევად ნაციონალები იყენებენ თანამედროვე ქართული საზოგადოების ყველანაირ ნაკლს და სიბნელეს, იმპულსურობას და გაუნათლებლობას, უპასუხისმგებლობას და სიზარმაცეს.

უკვე ნათელია პროვოკაციების საპასუხოდ რუსეთის მხრიდან შემოღებული სანქციები მძიმედ დაარტყავს ქართულ ეკონომიკას. სანქციების შემოღება რუსეთის მხრიდან არის პირდაპირი მხარდაჭერა ნაციონალური მოძრაობის. საპარლამენტო არჩევნების პერიოდში საქართველოში იქნება მეტი შიმშილი, მეტი უიმედობა და მეტი ირაციონალიზმი. შესაბამისად მეტი შესაძლებლობა არეულობისთვის და ისედაც არშემდგარი ქვეყნის შემდგომი დეზინტეგრაციისათვის.

Advertisements

უბედური შოთა ჩანტლაძე

შოთა ჩანტლაძე უბედური რომ არ ყოფილიყო მაინც დიდ პოეტად ჩათვლიდნენ?
რატომ ფასდება საქართველოში ლექსები მათი ავტორის მიუსაფრობის ხარისხის მიხედვით?
ასეთ შეფასებებში ადამიანურ თანაგრძნობაზე მეტი პოეზის უპატივცემლობაა.

პოეტის ტრაგიკული ბედი ლიტერატურისთვის საინტერესო მხოლოდ მაშინ არის თუ ის უშუალოდ ტექსტიდან, სამყაროს პოეტური აღქმიდან გამომდინარეობს და არა პირიქით. ძალიან ხშირად ქართველი პოეტების ლექსების შემხედვარე თვალნათლივ ხედავ, ამ ადამიანს
ცხოვრებაში რომ გამართლებოდა არასოდეს არ დაიწყებდა წერას.

მიუსაფარი ავტორის კონტექსტის გარეშე ჩანტლაძის ტექსტების ღირებულება რომ დაბალია და ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს ეს ხომ აშკარაა.ეს არ არის ცალკეული შემთხვევა. იგივე შეიძლება ითქვას სხვებზეც (არ დავიწყებ ჩამოთვლას). საზღვარგარეთ ჩვენი ლიტერატურისადმი
ინტერესის არარსებობის ერთერთი მიზეზი ესეც არის. პროფესიონალი ლიტერატორები უშუალოდ ტექსტს აფასებენ და არა სოციალურ ლოკალურ კონტექსტს, უნივერსიტეტის ბაღს (ბირჟას) და მოკრძალებულ პროვინციულ თბილისულ ლიტერატურულ ბოჰემას.

“ჩერნობილ”

“ჩერნობილ”-ს ვუყურე. მთავარი თვალშისაცემი დეტალი არის ის რომ ფილმში ფაქტიურად არ არის არცერთი უარყოფითი პერსონაჟი.ჩინოვნიკების მორალური რეაბილიტაცია ხდება იმით რომ თავადაც რისკავენ და გმირობას სჩადიან. აღარაფერს ვამბობ არმიის გენერალზე რომელიც ჯარისკაცის ნაცვლად თვითონ შედის რეაქტორში რადიაციის გასაზომვად. კგბ-ს გენერალიც კი ამბობს რომ მასაც უსმენენ, ისევე როგორც კგბ უსმენს და აკონტროლებს მთავრობის ხელმძღვანელებს.

ფილმის მთავარი იდეა მდგომარეობს პასუხისმგებლობის გადატანა უპიროვნო ტოტალიტარულ სისტემაზე რომელიც მთლიანად ეფუძნება უმეცრებას და მარქსისტულ იდეოლოგიურ დოგმებს. ფეხსაცმლის ქარხნის ყოფილი მუშა, აწ უკვე კომპარტიის მსხვილი ჩინოვნიკი მეცნიერს ასწავლის ჭკუას რადგან დარწმუნებულია მარსისტული დოგმების და პროლეტარიატის შეუმცდარობაში.

ეს ყველაფერი ჩემთვის ახალი არ არის, საინტერესო არის არა თავად ფილმი, არამედ ფაქტი, თუ რაში დასჭირდათ დასავლელ კინემატოგრაფისტებს უპიროვნო ტოტალიტარულ სისტემაზე ფილმის გადაღება, რატომ მიმართეს იგავის ენას? საქმე იმაშია რომ დღევანდელი დასავლეთი, გაბატონებული ლიბერალური დოგმებით, უკონტროლო მიგრაციით, პოლიტკორექტულობით და ე.წ. უმცირესობების პოზიტიური დისკრიმინაციით საბოლოოდ ჩამოყალიბდა ობსკურანტიზმის იდეოლოგიურ ხალიფატად, ანონიმური ძალაუფლების სისტემად რომელშიც ადამიანებს საკუთარი აზრის გამოთქმის ეშინიათ და ლოიალურები არიან რადგან საჭმელი აქვთ.

ფილმის ავტორები ავლებენ პარალელს გვიანდელ საბჭოთა კავშირს და დღევანდელ დასავლეთს შორის და სვამენ შეკითხვას: როგორ მოიქცევოდნენ დღევანდელი დასავლელი პოლიტიკოსები, სამხედროები, სპეცსამსახურები, მეცნიერები და და უბრალო მუშები. გასწირავდნენ თუ არა თავს საბჭოთა იდეალისტი ადამიანებივით იმისათვის რომ მილიონების სიცოცხლე გადაერჩინათ? პასუხი რასაკვირველია უარყოფითია. სამომხმარებლო საზოგადოების პროდუქტები კომფორტის ზონიდან არასოდეს არ გამოდიან.

დავით გარეჯი, საქართველო ახალი ომის საფრთხის წინაშე

დავით გარეჯთან დაკავშირებით სიტუაცია იძაბება. ქართველები ცხელთავიანი ხალხია,
ჭკუა არ მოეკითხებათ. ჭკუით არც აზერბაიჯანელები გამოირჩევნიან მაგრამ ფინანსური, სამხედრო და მოსახლეობის რესურსი სამჯერ მეტი აქვთ. ადრე თუ გვიან, აზერბაიჯანი იმ ტერიტორიას რომელიც საკუთრად მიაჩნია დემარკაციას გაუკეთებს და მესაზღვრეებს ჩააყენებს. რა შესაძლებლობა აქვს საქართველოს მთავრობას ამ პროცესის შესაჩერებლად?

1) რასაკვირველია შეიძლება ე.წ. ჩვენ დასავლელ მეგობრებთან ჩივილი, რომ აზერბაიჯანი საქართველოს ისტორიული კულტურული მემკვიდრეობის და ტერიტორიის მითვისებას ახდენს. თუმცა ამას აზრი არა აქვს, აზერბაიჯანი ჩვენი დასავლელი მეგობრებისთვის მნიშვნელოვანი პარტნიორია.

2) აზერბაიჯანმა უკანასკნელი 15 წლის განმავლობაში უზარმაზარი თანხები ჩადო არმიის მშენებლობაში. შექმნა დიდი სამხედრო პოტენციალი მაგრამ ამ პოტენციალს სომხეთის წინააღმდეგ ვერ იყენებს, იმიტომ რომ სომხეთს რუსეთი იცავს. აზერბაიჯანელი სამხედროებისთვის რომლებსაც უბრალოდ ხელები ექავებათ, საქართველო შეიძლება ძალის დემონსტრაციის და რეპუტაციის აღდგენის პოლიგონად იქცეს. არა მგონია რომ ომი მსხვილმაშტაბიანი იქნება. სავარაუდოთ აჯერბაიჯანელ სამხედროებს შეუძლიათ დავით გარეჯის და ქვემო ქართლის მიმდებარე ტერიტორიის დაკავება, რაზეც “კეთილგონიერებიდან” გამომდინარე ქართული მხარე არ უპასუხებს.

3) საქართველოს მთავრობა მოლაპარაკებებს აწარმოებს აზერბაიჯანთან, მაგრამ აჯერბაიჯანელები მკაცრად დგანან ძლიერი მხარის პოზიციაში და არაფერის დათმობას არ აპირებენ. ეს საქართველოს მოსახლეობას უქმნის მთავრობის უსუსურობის შეგრძნებას, რადგან სიმართლის არიარება რომ მთავრობა კი არა საქართველოა უსუსური ქართველებს არ უნდათ.

4) კატეგორიულად დაუშვებელია დავით-გარეჯის თემაზე პატრიოტული მიტინგების გამართვა, ზედმეტი ემოციების გამოხატვა, სიტუაციის ესკალაცია და საკუთარი მდგომარეობის ომის ზღვრამდე მიყვანა. თუ ეს მოხდა, საქართველოს დანაკარგი როგორც ტერიტორიის, ასევე რეპუტაციის თვალსაზრისით განუზომლად მეტი იქნება. რაციონალური გამოსავალი მდგომარეობს იმაში რომ დავეთანხმოთ აზერბაიჯანს ტერიტორიის დემარკაციაში და დავუთმოთ დავით გარეჯის ნაწილი. წინააღმდეგ შემთხვევაში თუ პროცესები ძალისმიერი სცენარით წარიმართა აზერბაიჯანი მეტს წაიღებს.

5) აზერბაიჯანის მიერ საქართველოს დაჩაგვრა ქართულ საზოგადოებას საბოლოოდ დაანახებს რომ ე.წ. დასავლეთის მეკავშირეობა და ე. წ. დასავლეთის უსაფრთხოების ქოლგის ქვეშ ყოფნა რეალურად არანაირ უსაფრთხოებას არ ნიშნავს. რეალური უსაფრთხოების გარანტიის მიცემა ჩვენ რეგიონში შეუძლია მხოლოდ რუსეთს და სომხეთი არის ამის მაგალითი.

6) არ არის გამორიცხული რომ აზერბაიჯანის მოქმედება რუსეთის მხრიდან იყოს წაქეზებული. აზერბაიჯნას შეიძლება მიანიშნეს რომ მას შეუძლია სამხედრო ძალის დემონსტრაციით, ყარაბახის წაგებული ომით შელახული რეპუტაცია აღიდგინოს. ვის ხარჯზე მოხდება რეპუტაციის აღდგენა, საქართველოს თუ სომხეთის, დამოკიდებულია იმაზე თუ რომელი მათგანი იქნება რუსეტის მიმართ უფრო ლოიალური.

პავლიკ მოროზოვიდან გოგი გვახარიამდე

ძალაუფლება არ არის დღეს ლოკალური განსაზღვრული სისტემა. დემარკაცია დღეს აღარ გადის რომელიმე პოლიტიკური პარტიის, ხელისუფლების ან ოპიზიციის წევრობაზე. დღეს შეიძლება ფორმალურად ოპოზიციაში მყოფს მეტი ძალაუფლება ჰქონდეს ვიდრე მთავრობას. რუსული სიტყვა “власть” უფრო ზუსტია ამ ვითარების დასახასიათებლად.

როლან ბარტი წერს რომ პოსტმოდერნში ძალაუფლება არის კლასი რომელსაც არ უნდა რომ იყოს დასახელებული. ძალაუფლება ფუკოსთან ანონიმური სტრუქტურაა. როგორც კი რაღაც შეხედულებებს აღიარებ და მორალურად ეცემი მომენტალურად ხდები ამ “власть” სტრუქტურის როგორც მონაწილე ასევე იარაღი. მონაწილე რასაკვირველია ძალიან დაბალ დონეზე.

წარმოიდგინეთ გიგანტური სააქციო საზოგადოება რომლის ერთი აქცია თქვენც გაქვთ, მაგრამ გადაწყვეტილების მიღებაზე გავლენას ვერ ახდენთ. მაშინ პოლიტიკაში მონაწილეობის მიღების ერთადერთი საშუალება თქვენთვის ხდება სხვისი დაბეზღება. რადგან თქვენი ძალაუფლება არ არის საკმარისი იმისთვის რომ გადაწყვეტილების მიღებაზე იმოქმედოთ, მაგრამ საკმარისია იმისთვის რომ სხვა დააბეზღოთ, სადღაც რიზომატულ ცენტრში რომელიც გეოგრაფიულად არსად არ არის მაგრამ სწორედ ექსტერიტორიალურობის გამო არის ყველგან.

სწორედ ასე, დღეს თვითმარქვია კინოკრიტიკოსს შეუძლია სუხიშვილების ანსამბლი დააბეზღოს ექსტერიტორიალურ ცენტში და ამითი ძალაუფლების პერვერსიულ ბუნებაში მონაწილეობის ვნება დაიკმაყოფილოს. დაბეზღებები 1937-წ სსრკ-შიც იყო, მაგრამ მაშინ დაბეზღებას ანონიმური სახე ჰქონდა. რადგან დამბეზღებლებს ეშინოდათ რომ ისტორიული ვითარება ოდესმე შეიცვლებოდა და ოდესმე პასუხს მოსთხოვდნენ.

დღევანდელი ლიბერალები თვლიან რომ ისტორია დამრთავდა, აწი ყოველთვის ის იქნება რაც არის დღეს და შესაბამისად ვერავინ პასუხს ვერ მოსთხოვთ. ამით აიხსნება მათი განსაკუთრებული უტიფრობა და ის რომ დაბეზღების აქტი ანონიმურის ნაცვლად საჯარო გახდა.

პოეტური გულნამცეცობა

ერთ ინტერვიუში რეზო თაბუკაშვილმა თქვა, ეროვნული მადლიერების მუზეუმი უნდა გავხსნათო. მე მგონი ასეთი მუზეუმი ნამდვილად სჭირდება უმადურობის სენით შეპყრობილ ადამიანებს. სამწუხაროდ ქართველი ხშირად სულმოკლეობას ამჟღავნებს, შეიძლება უმნიშვნელო რამეზე გაბრაზდეს (მაგალითად იმაზე რომ საპარლამენტო სიის ნაცვლად საკრებულოში გაიყვანე და დაგივიწყოს ის თუ როგორ გადაარჩინე წამებით სიკვდილს). მაგრამ შენ, რომელსაც პოეტობაზე გაქვს პრეტენზია, როგორ შეიძლება ემოციების გავლენის ქვეშ მყოფმა ხაზი გადაუსვა ყველაფერს? მართალია ცხოვრების რომელიმე ეტაპზე ბევრს უჩნდება სუბიექტური შეგრძნება რომ საკმარისად არ დააფასეს, მაგრამ ღირსება გვკარნახობს როგორ დავაღწიოთ თავი შურისძიების გრძნობას, ავიღოთ პაუზა და არ გადავდგათ ნაბიჯი რომელსაც მერე ვინანებთ.

საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურამდე ერთი დღით ადრე, როცა ჯერ კიდევ ვერავინ ამჩნევდა, რომ მურუსიძე გადაცმული მეფისტოფელია, დავით მაღრაძემ განაცხადა: ხალხმა მოახდინა თვითორგანიზება, ამ წიაღიდან აღმოცენდება ბევრი რამე, რაზეც წინასწარ არ მინდა ვილაპარაკო და რაც ძალიან მალე გამოაშკარავდებაო. ეს არ არის წინასაარჩევნო მოძრაობა. ეს ვნება სახლში არ შებრუნდება. კიდევ ორი წელი გვაქვს, საპარლამენტო არჩევნებამდე ყველაფერს გაიგებთ და ძალიან მძაფრი ლაპარაკი გვექნება 2020-მდეო.

მეტი რა უნდა ეთქვა? აუდიტორიას მოწყურებულმა დეკლასირებულმა არისტოკრატმა დაინახა ივანიშვილის ათასობით მომხრე, რომლებიც დარბაზებს და მოედნებს ავსებდნენ მიშას მეორედ მოსვლის შიშით. ჯერ თამადად დაინიშნა თავი, მერე დაიჯერა, რომ მასპინძელიც თვითონაა და ახლა დააპირა, რომ თავის უტოპიაში ის ხალხიც დააჯეროს. უკვე მაშინ, მაღრაძეს პოლიტიკურ ოპოზიციაში გადასვლა გადაწყვეტილი ჰქონდა. საჭირო იყო მხოლოდ ფული და საბაბი. ფულის წყარო გახდა ეკა ბესელია, ხოლო საბაბი – მურუსიძე.

აი, ასე პროზაულად – ღალატით „გაცოცხლდა“ ყველასგან დავიწყებული „დაიცავი საქართველო“. ამ ღალატს დღეს ბევრი არქმევს „სქიზმას“, რაც პრინციპულად არასწორია, რადგან ეს ტერმინი აღნიშნავს განხეთქილებას, ერთ აზრზე მდგომთა გუნდიდან განდგომას. ახლა, როცა დათო მაღრაძემ თავისი ნამდვილი სახე გვიჩვენა, დავინახეთ, რომ ის არასოდეს ყოფილა ერთ აზრზე ივანიშვილთან, არც მაშინ, როდესაც იატაკქვეშეთში „ებრძოდა“ საკაშვილის რეჟიმს და არც მაშინ, როცა იმ რეჟიმისთვის ჰიმნებს წერდა.

ჩვენთვის ივანიშვილს ბრძოლა არ უსწავლებიაო – სიამაყით ამბობდა წაგებული ბრძოლების გმირი. ნეტა ესწავლებინა ბიძინას ნამდვილი ბრძოლა იმპოტენტი „ოპოზიციისთვის“, მაშინ ხომ არ დავაქცევინებდით მიშას ამ ქვეყანას და წაგებული ომის მერე მაინც არ გამოვუცხადებდით მორატორიუმს პოლიტიკურ წინააღმდეგობაზე. აი აქ დგება ზნეობრივი პრობლემა მის „შემოქმედებაში“. მაღრაძე აცხადებს: „ქართული ოცნების“ მართვის ფორმა მიუღებელი გახდა… სადაც ზნეობა დაფასებული არ არის და უზნეობაა წაქეზებული“.

ქართულ ოცნებასა და ნაციონალურ მოძრაობას შორის მორალური ზღვარი წაიშალაო. პოეტმა ჯერ ტოლობის ნიშანი დასვა მიშასა და ბიძინას შორის და მერე, საზოგადოებისგან ალიყური როცა მიიღო, ინამუსა და თქვა – მოქალაქე ივანიშვილს გარკვეული დამსახურებები მიუძღვისო, მაგრამ ბოღმას მიანც ვერ მოერია და ისევ ზნეობაზე აპელირებით განაცხადა, უსაფრთხო ნაპირიდან მომზირალი ბიძინა ჩემ გმირულ, თუნდაც წარუმატებელ, ბრძოლას არ აღიარებსო.

ახლა ხომ რეტროსპექტიულად დავინახეთ, რომ ყველა მისი ბრძოლა იყო საკუთარი თავისთვის, სადაც ღირსება მხოლოდ პოზა იყო და მისი წითელი ხაზი არასოდეს ყოფილა ზნეობა – არც მაშინ, როცა შევარდნაძეს გადაუდგა, არც მაშინ, როდესაც შევარდნაძის მინისტრი იყო და არც მაშინ, როცა ჯაბა იოსელიანს პანეგირიკს უძღვნიდა და “ინტელიგენციაში ფულს აგროვებდა შეიარაღებული ამბოხისთვის” (ჯაბასვე ციტატა).

სად წაიშალა მორალური ზღვარი მასსა და ქართველი მწერლების „ფრანკფურტულ ფრთას“ შორის, რომლებიც მიშასთან გაბადრულ სელფებს იღებდნენ ხაზარაძის „საბას“ დაჯილდოვებაზე და საქართველოში დემოკრატიის სისუსტეზე გოდებდნენ? ტოლობის ნიშანი ნობელის ნომინანტსა და რიგით ნაციონალ ლიტერატორს შორის დაისვა იქ, სადაც მან ყველაზე ბინძური ილეთი იკადრა – მოახდინა მურუსიძის შეპირისპირება გურამ გირგვლიანთან. „ახალი სამართლებრივი თეორია მივიღეთ, სადაც მურუსიძე გმირია და გირგვლიანი დამნაშავე“ – აი, ამ სიტყვებით წააქეზა მაღრაძემ გირგვლიანის მკვლელებთან მოკლულის ოჯახის ადვოკატის შალვა შავგულიძის ფლირტი შამპანურის თანხლებით, გამყოფ ხაზს გადაახტა და აღმოჩნდა მიშას მხარეზე. დიახ, მიშას მხარეზე, რადგან „ივანიშვილი ისე უნდა გავუშვათ, რომ სააკაშვილი არ დაბრუნდეს“ ფორმულის ავტორი ან მიშასთვის სასარგებლო იდიოტია ან სასარგებლო მოკავშირე ან ორივე ერთად. ვთქვათ, არ უნდა მაღრაძეს სააკაშვილის დაბრუნება და ივანიშვილი მართლა წავიდა ამდენი უმადურობის შემხედვარე – მერე რა მოხდება? ვინ მოვა ხელისუფლებაში? ეკა ბესელია და გედი ფოფხაძე? ჯაბა ჯიშკარიანი და ვატო შაქარიშვილი? თუ ძალაუფლებას ხელში აიღებს „ვიდვიჟენეცი“ მგოსანი?

ისე, როგორი კლასიკური შეპირისპირება იქნებოდა – პოეტი ვერსუს მეფე – მაგრამ გაბრაზებულ გულზე უტოპიური პოლიტიკური მანიფესტების გარითმვა შემოქმედებითი და მორალური კრიზისის სამწუხარო ნიშანია მხოლოდ…

ბრავო მაესტრო

რობერტ სტურუას მთელი გულით ვულოცავ კიდევ ერთ დიდ წარმატებას. ბრავო მაესტრო!
სტურუამ მოახერხა სცენიდან მხატვრული ფორმების და სახეების გამოყენებით სიმართლე ეთქვა საქართველოს ისტორიაზე. რაც შეეხება ე.წ. ლიბერალების მხრიდან არაკომპეტენტურ კრიტიკას, ამ კრიტიკას აქვს ორი მიზეზი. ლიბერალები ვერ ეგუებიან სიმართლეს საქართველოს ისტორიაზე, რომელიც ითქვა მთავარი ქართული თეატრის სცენაზე. მეორე მიზეზი კი უფრო ბანალურია. უნიჭო პატარა ადამიანების შური და ბოღმა დიდი შემოქმედის მიმართ.

კომპარტიის წევრი, ლენინის ოედენოსანი კინოსტუდია “ქართული ფილმის” მთავარი ცენზორი აკაკი ბაქრაძე უნიჭო ლიტერატორი და სპეციფიური ნიჭის მქონე ადამიანი იყო. ხასიათის ელასტიურობა აკაკი ბაქრაძეს საშუალებას აძლევდა ყოფილიყო კომუნისტი ჩინოვნიკი და იმავდროულად სოციალური კაპიტალის მოხვეჭის მიზნით ექადაგა ქართული ეთნონაციონალიზმი, გამოულიყო საქართველოს დამოუკიდებლობის მოთხოვნით და პარალელურად ემეგობრა მხარი დაეჭირა ჯაბა იოსელიანისათვის და მხედრიონისათვის, სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ სახელმწიფო საბჭოში მჯდარიყო თენგიზ სიგუას და თენგიზ კიტოვანის გვერდით. ბიოგრაფიის შავი ლაქები აკაკი ბაქრაძემ მოხდენილად გადაფარა ურაპატრიოტიზმით და უახლეს ისტორიაში დარჩა მოკრძალებული ნიჭის მაგრამ გულანთებული ალალი პატრიოტის იმიჯით.

აკაკი ბაქრაძე გამორჩეულად ვერ იტანდა ნიჭიერ ადამიანებს. გურამ ასათიანის გენიალურ ტექსტს “სათავეებთან” ბაქრაძე გამოეხმაურა სრულიად არაკომპეტენტური და ტენდენციური კრიტიკით. ბაქრაძე ასევე ვერ ეგუებოდა რობერტ სტურუას წარმატებას რუსთაველის თეატრის სცენაზე. სტურუაზე წერდა ანონიმურ წერილებს რომლებიც ამ ბოლო ხანს გახდა ცნობილი. აკაკი ბაქრაძე არის წყარო რობერტ სტურუას დევნის მანკიერი ტრადიციის და ამ ტრადიციას აგრძელებენ დღეს მისი მემკვიდრეები.

დღევანდელი ლიბერალებიც ცდილობენ ისპეკულირონ ეთნონაციონალიზმით, ურაპატრიოტიზმით და რუსოფობიით. თუმცა ის რაც შესაძლებელი იყო სულ რაღაც 30-40 წლის წინ შეუძლებელია დღეს. საქმე იმაშია რომ კომუნისტურ პარტიასთან და ხელისუფლებასთან მჭიდრო თანამშრომლობის მიუხედავად, 70-80-იანი წლების ეთნოპოპულიზმს ჰქონდა დისიდენტობის რომანტიულობის ელფერი და ამით იზიდავდა ახალგაზრდობას. დღეს რუსოფობია სრულიად ნებადართულია და მას აღარ სდევს არც დისიდენტობის და არც რომანტიულობის განწყობა. უფრო მეტიც, დღევანდელი ლიბერალები მჭიდროდ თანამშრომლობდნენ სააკაშვილის რეჟიმთან, დასცინოდნენ ყოველივე ქართულს, ტრადიციებს, ეკლესიას, მხარს უჭერდნენ უკონტროლო ემიგრაციას. ამიტომ მათი მხრიდან სტურუას კრიტიკა ურაპატრიოტიზმის პოზიციიდან მომენდალურად იშიფრება როგორც გროტესკი და მაგრინალების მარგინალური ქმედება.