ფემინისტური ბიდლო, არისტოტელეს პროგნოზი

სხვანაირად შეხედვა ეკრძალება თეთრ ჰეტეროს. მუსულმანმა, გეიმ, ზანგმა შეხედოს კი არა დანით ყელი რომ გამოჭრას არ იქნება დამნაშავე იმიტომ რომ უმცირესობაა და უმცირესობა დამნაშავე არ შეიძლება იყოს (გერმანიაში ახალი წლის ღამეს ათასამდე ქალი გააუპატიურეს და არავინ არ დასჯილა. პოლიცია ხელს აფარებთ, პრესა მალავს).

ლიბერალური რეგულაციების და კონტროლის, ტოტალიტარიზმის მთავარი იდეა დღეს სწორედ ამაშია. თეთრ ჰეტეროს ჩამოერთვას შეხედვის (შეფასების) შემდგომ ეტაპზე კი არჩევნებში ხმის მიცემის უფლებაც. შეგახსენებთ რომ ტრამპის გამარჯვების შემდეგ, ლიბერალურმა მედიამ თანამედროვეობის მთავარ ბოროტებად გამოაცხადა თეთრი ჰეტერო, კარგი განათლებით და მაღალი შემოსავლით, ანუ ტრამპის ამომრჩეველი. უმცირესობებმა (ფემინისტები, ლგბტ, აფროამერიკელები, ლათინო და მუსულმანები) “სწორი არჩევანი” გააკეთეს ჰილარის მისცეს ხმა.

რაც არ უნდა იდიოტურად მოგეჩვენოთ კანონპროექი, დასავლური პროგრესული კალკია. იმიტ რომ დღეს დასავლეთში იდიოტიზმია მოდაში. პუტინის და რუსეთის დემონიზაციაც მხოლოდ ამიტომ ხდება. თეთრი ჰეტეროს სიმბოლოდ და ბოროტების პოლუსად ითვლება. როგორც ჩანს დღეს ჩვენ ვიმყოფებით ლიბერალური დემოკრატიის ისტორიის დასრულების ეტაპზე. პოლიტიკური პარტიებისთვის რომლებისთვისაც მთავარი მიზანი არჩევნების მოგებაა, რაოდენობიდან გამომდინარე მთავარი სტრატეგიული ამომრჩეველი არის ბიდლო. ამრიგად ბიდლო მართლა მოვიდა დღეს ხელისუფლებაში. მოხდა ის რასაც არისტოტელე ვარაუდობდა, რომ დემოკრატიული მმართველობა აუცილებლად ბრბოს ტირანიით მთავრდება

Advertisements

მთაწმინდა აღარ არის წმინდა

საბჭოთა კავშირი იერარქიული საზოგადოება იყო. ამიტომ მაგალითად იოსებ ნონეშვილის დონის პოეტს საბჭოთა პერიოდში მთაწმინდის პანთეონში არ დაკრძალავდნენ, აღარაფერს ვამბობ მუხრან მაჭავარიანის ან ჯანსუღ ჩარკვიანის დონის პოეტებზე. ეგ კი არა როდესაც ნოდარ დუმბაძე გარდაიცვალა, არავის არ მოსვლია თავში იდეა მთაწმინდაზე დაეკრძალათ, მიუხედავად იმისა რომ ნოდარ დუმბაძის წვლილი ქართულ ლიტერატურაში განუზომლად დიდია მაჭავარიანთან ან ჩარკვიანთან შედარებით.

ილიასთან, ვაჟასთან, ბარათაშვილთან და გალაქტიონთან ასოცირდებოდა. საკრალური ადგილი იყო განკუთვნილი ადამიანებისთვის ვინც ქართულ კულტურაში და მეცნიერებაში ისტორიული წვლილი შეიტანა. მთაწმინდის სტატუსის დაქვეითება დაიწყო მერაბ კოსტავას დაკრძალვით რასაც მოჰყვა პოლიტიკურად მოტივირებული სხვა შემთხვევები. პანთეონის სტატუსი არასოდეს არ არ ყოფილა ისე დაბალი როგორც დღეს. დღეს მთაწმინდა აღარ არის წმინდა.

რა შეიძლება ითქვას ყოველივე ამაზე? ალბათ ის რომ იყო მკვდარი დღეს არაპრესტიჟულია, გენიალური გარდაცვლილი ადამიანების უფლებებს დღეს აღარავინ იცავს. მათი განსაკუთრებული როლი საქართველოს და ქართული კულტურის ისტორიაში აღარ არის მუდმივი კონცესია და გათანაბრებულია ჩვეულებრივი მოკვდავების სოციალურ კაპიტალს. ჩვენ საკუთარი ხელით მოვახდინეთ საკრალურის დესაკრალიზაცია

კაცობრიობის ოთხი კუთხე

დუგინი თანამედროვეობასთან დამოკიდებულებაში განასხვავებს ოთხი ტიპის ადამიანს:

1) ადამიანები რომლებიც ვერაფერს ვერ ამჩნევენ

2) ოპორტუნისტები (ლიბერალები) რომლებიც თვლიან რომ შინაარსი მდგომარეობს პირად მომხვეჭელობაში, სიმდიდრეში და სხეულზე ზრუნვაში: ფიტნესი, პილატესი, დიეტები და ტურიზმი.

3) კონსერვატორები რომლებსაც ეშინიათ ნიჰილიზმის მძიმე ცოდნის და ამიტომ არიან დაკავებული ინფრასტრუქტურული პროექტებით: ოჯახი, ეკლესია, სახელმწიფო.

4) უნტერგეენდე: კატეგორია ადამიანების რომლებსაც არ ეშინიათ ნიჰილიზმის მძიმე ცოდნის და თვლიან რომ თანამედროვეობის ერთადერთი შინაარსი არის დეკადანსში.

არსებითი ამ კლასიფიკაციაში არის ის რომ ლიბერალებს და კონსერვატორებს შორის არ არსებობს პრინციპული განსხვავება,მხოლოდ სოციალური როლების განაწილება და სოციალური კონსენსუსის ალტერნატიული პროექტები. ლიბერალები ისევე ირჩევენ ლგბტ, ფიტნესს ან ფენშუის, როგორც კონსერვატორები ირჩევენ ოჯახს ან რელიგიას. ორივე შემთხვევაში არჩევანი არის ოფციონალური და არა ონტოლოგიური. კონსერვატული პროექტი, თავისი არსით ლიბერალური პოსტმოდერნული წესრიგის ნაწილია.

როდესაც მდიდარი ღარიბის საჭმელს ჭამს.

ანტონიონის ფილმებში არის კადრები როდესაც მდიდარი ღარიბის საჭმელს ჭამს. მაგალითად “წითელ უდაბნოში” მონიკა ვიტი უკვე მოკბეჩილ ჰამბურგერს სთხოვს მუშას. ევროპელმა და რუსმა კინომცოდნეებმა (ქართველებს კინომცოდნეები არ გვყავს) ასეთი შეფასება მისცეს ამ კადრს: მონიკა ვიტის გმირს შეიძლება სიცოცხლის სურვილი გაუჩნდეს მაშინ თუ ის ასეთ სურვილს დაინახავს სხვაში.

თითქოს ანტონიონის უნდოდა ეთქვა: სიცოცხლის სურვილი არსებობს დაბალ ფენებში რომლებიც არსებობისატვის იბრძვიან, თუმცა არ არსებობს ბურჟუაზიაში (ჯულიანა), აინტელექტუალებში (ინჟინერი კორადო ზელერი). ჯულიანას მცირეწლოვანი შვილიც კი უკვე დეგრადირებულია, სიმულირებს პოლიომელიტს, მოძრაობაზე ამბობს უარს.

მე არ ვამტკიცებ რომ ეს სტანდანტური ინტერპრეტაცია მცდარია, მაგრამ ფაქტია რომ კრიტიკოსების ოპტიკაში ვერ მოხვდა სხვა პლასტი, კერძოდ პოლიტიკური განზომილება. ანტონიონი თავის ფილმებში პოლემიკაში შედის იტალიურ ნეორეალიზმთან და კულტურულ მარქსიზმთან, პლებსთან რომელსაც აქვს ილუზია რომ ბედნიერება კეთილდღეობაშია და პოლიტიკურ ავანტიურისტებთან, კოლექტიურ შვონდერთან რომლსაც სოციალურ სამართლიანობაზე დემაგოგია ხელისუფლების ხელში ჩასაგდებად სჭირდება.

ეს იდეა კიდევ უფრო გამოკვეთილია მის ბოლო შედევრში “ქალის იდენტიფიკაცია” 1982წ. პრუსტის “სვანის მიმართულებით” პოსტმოდერნულ ინტერპრეტაციაში. ანტონიონი ამას არც მალავს და კადრებში მინიშნებებს ტოვებს. შარლის და ოდეტას ეჭვიანობის სცენაში კედელზე მარსელ პრუსტის პოსტერი არის გაკრული, ბურჟუაზიული დახურული წვეულება ძალიან ჰგავს პრუსტის მიერ აღწერილ სალონებს.

რა დასკვნის გაკეთება შეიძლება აქედან? მხოლოდ იმის რომ ადამიანის ბუნებაში არაფერი უნივერსალური არ არსებობს და სხვადასხვა სტრატის წარმომადგენლები სხვადასხვანაირად აღიქვავენ სამყაროს, განსხვავებული შეხედულებები აქვთ კულტურაზე, საზოგადოებაზე, პოლიტიკაზე. ინტელექტუალ ანტონიონის ეზიზღებოდა როგორც ბურჟუაზია, ასევე სამომხმარებლო ფენად გადაქცეული პროლეტარიატიც. “წითელი უდაბნო”-ს ფინალურ სცენაში პორტის მუშა განსაკუთრებული ზიზღით არის აღწერილი როგორც პრიმიტიული ეგზემპლარი.

ყოველთვის როდესაც ინტელექტუალი სამართლიანობის იდეაზე იწყებს ლაპარაკს ეს ნიშნავს მხოლოდ ერთ რამეს. არჩევნები ახლოვდება.

პერპეტუმობილე და უტოპიური ცნობიერება. რატომ არის ოცნება მავნე

უტოპიურ ცნობიერებას ახასიათებს ერთი თავისებურება. ის რაზეც უტოპისტები ოცნებობენ არის კარგი, მაგრამ შეუძლებელი. მაგალითად ავიღოთ მუდმივი ძრავი “პერპეტუმობილე”. მუდმივ ძრავს ერთბაშად შეუძლია რესურსებისათვის ომის დამთავრება,სიღატაკის აღმოფხვრა, სამუდამო კეთილდღეობის დამყარება. მუდმივ ძრავს აქვს მხოლოდ ერთი ნაკლი. ფიზიკის კანონების გამო, მუდმივი ძრავი შეუძლებელია.

არ არის შემთხვევითი რომ აჟიოტაჟი მუდმივი ძრავის ირგვლივ და უტოპიური სოციალიზმი ერთდროულად გაჩნდა. უტოპიური სოციალიზმის წარმომადგენლები სენ სიმონი, ფურიე და ოუენი საფრანგეთის რევოლუციის პირმშოები იყვნენ.კარტეზიანულმა გადატრიალებამ, ნატურფილოსოფიამ და სამრეწველო რევოლუციამ დაბადა ახალი ტიპის რელიგია,
ადამიანის გონების რწმენა. თუ ქრისტიანობა ადამიანებს სამოთხეს საიქიო ცხოვრებაში პირდებოდა, უტოპიური ცნობიერება სამოთხის აშენებით და თვით უკვდავებით ადამიანებს სიცოცხლეშივე აიმედებდა.

მოგვიანებით მარქსიზმმა თავისი წინამორბედი მემარცხენე მოძღვრებები უტოპიურ სოციალიზმად შეაფასა, ხოლო სენ სიმონი, ფურიე და ოუენი მიიჩნია მეოცნებეებად. არსებითი უტოპიური სოციალიზმის მარქსისტულ შეფასებაში არის შემდეგი ფაქტი: მარქსიზმი უტოპიური სოციალიზმს, უტოპიურად არა მისი მიზნების გამო ჰმიიჩნევს, არამედ ამ მიზნების მისაღწევი გზების გამო. თავად მარქსიზმმა მიზნის მიღწევის საშუალებად პროლეტარული რევოლუცია გამოაცხადა. რევოლუციას უნდა მოეხდინა სამყაროს რეფორმატირება ბუნებრივი უსამართლო წესრიგიდან, სამართლიან, ადამიანის გონებით მოფიქრებულ ახალ წესრიგში.

ერთი შეხედვით კომუნისტიური იდეა, მუდმივი ძრავის მსგავსად კეთილშობილური იდეაა. მართლაც რა შეიძლება გქონდეს საწინააღმდეგო სოციალური უსამართლობის და ჩაგვრის აღმოფხვრის მიმართ? თუმცა კომუნისტურ იდეას, მუდმივი ძრავის მსგავსად აქვს ერთი პრობლემა. ის ეწინააღმდეგება ადამიანის ბუნებას. მარქსიზმი ისევე როგორც პერპეტუმობილე, ნატურფილოსოფიის ერთი მხრივ გაფეტიშების და მეორე მხრივ აბსოლუტურად ზერელე, ზედაპირული ცოდნის შედეგია. არ არის შემთხვევითი რომ მარქსიზმის კლასიკოსები, თავად მარქსი, ენგელსი და ლენინი, ნატურფილოსოფიურ საკითხებზე სტატიებს წერდნენ. ანტი დიურინგში და მატერიალიზმსა და ემპირიოკრიტიციზმში ჩანს სწორედ მათი ავტორების ზედაპირულობა. ასევე არ არის შემთხვევიი რომ ბევრი მარქსისტი )მაგალითად ჩერნიშევსიც კმარა), მთელი ცხოვრება გატაცებული იყვნენ მუდმივი ძრავის იდეით.

არსებობისათვის ბრძოლა, დომინანტობის სურვილი, ანგარება და აგრესია რა ფორმებსაც არ უნდა ღებულობდეს ისტორიული განვითარების პროცესში, ბიოლოგიურად განპირეობებული ინსტიქტია ცოცხალი ორგანიზმის და მას ვერანაირი გონიერი ეგოიზმით ვერ ჩაანაცვლებ (ეთიკის სფეროში მარქსიზმი გონიერი ეგოიზმის იდეას ეფუძნება). ადამიანის შემთხვევაში ბუნებით განპირობებულ ინსტიქტებს ემატება ეგზისტენციალური პრობლემები, განპირობებული საკუთარი არსებობის სასრულობის შეგრძნებით. როდესაც იმის შეცვლა და რეფორმატირება გინდა რაც ბუნებით არის განპირობებული ბუნებრივია ძალაუნებურად მიდიხარ ძალადობამდე.
წითელი ტერორი და ეკოლოგიური ლანშაფტის წინააღმდეგ ბრძოლა (ციმბირის მდინარეების მობრუნების იდეა, ტერიტორიების დატბორვა, კლიმატის შეცვლა) არ იყო შემთხვევითი მოვლენა და გამომდინარეობდა თავად მარქსიზმის ბუნებიდან.მარქსიზმმა უსასრულო ნდობა გამოცხადა ადამიანის შეგნებას და მაღალ მორალურ თვისებებს. ადამიანმა ვერ გაამართლა ეს ნდობა.

საბჭოთა სოციალისტური რეალიზმის ხელოვნებამ შექმნა ადამიანის მოდელი, ისეთის როგორიც სურდა ეხილა რეალურ ცხოვრებაში. საბჭოთა ადამიანი არ შეიძლება ყოფილიყო უბედური ან თუნდაც მოწყენილი, უნდა ემოქმედა მაღალი მოქალაქეობრივი შეგნებით გამომდინარე არა საკუთარი არამედ საზოგადო ინტერესიდან. დოსტოევსკი მარქსიზმს სწორედ ამის გამო აკრიტიკებდა. ადამიანები სინამდვილეში არასოდეს არ იქცევიან ისე როგორც სასარგებლოა, არამედ იქცევიან ისე როგორც სურთ რომ მოიქცნენ. ადამიანის ბუნება არ არის რაციონალური რადგან რაციონალურ ბუნებას არ შეუძლია თანაარსებობა საკუთარი არსებობის სასრულობის ეგზისტენციალურ შიშთან. ადამიანი მუდმივად ცდილობს ფუნდამენტურ შეკითხვებს გაექცეს, თავი გაირთოს, გარბის ირაციონალურში. საბოლოო ჯამში თავად მარქსიზმიც ირაციონალური პოლიტიკური პრაქტიკის სახით ჩამოყალიბდა, გადაიქა მარად აუხდენელ ოცნებად.

მერაბ მამარდაშვილი თავის ერთერთ სტატიაში წერს იმაზე თუ რა საფრთხის შემცველია იმედით და ოცნებით ცხოვრება. იმედს არასასურველი აწმყოდან საოცნებო მომავალში გადაჰყავს ადამიანი და რეალობის აღქმაში უშლის ხელს. ყოველთვის როდესაც რეალობას ვერ აღვიქვავთ და არასწორედ ვაზროვნებთ ეშმაკი თამაშობს ჩვენით

მოვითხოვოთ ავტორის ანონიმურობა ლიტერატურაში

არის კარგი რუსული ტერმინი “ლიტერატუროვშჩინა” როდესაც ხედავ რომ ავტორი განათლებული ადამიანია, ტექსტზე ბევრი იმუშავა და გამართულად დაწერა, წერის ტექნიკა აქვს, მოკლედ პროფესიონალია და იცის როგორ დაწეროს, მაგრამ ლიტერატურა მისი კალმიდან არ გამოდის. ლიტერატუროვშჩინის ოპოზიცია არის გრაფომანია და გრაფომანები რომლებსაც არც განათლება აქვთ და არც ნიჭი, ერთადერთი სურთ საკუთარი გვარი იხილონ დაბეჭდილი წიგნის ყდაზე და ლიტერატურული კონკურსების გამარჯვებულებს შორის. ქართველი ხალხი ზარმაცი და გაუნათლებელი ხალხია. ამიტომ საქართველოში გრაფომანია სჭარბობს ლიტერატუროვშჩინას. მერე ეს გაუნათლებელი და ზარმაცი ხალხი მიდის ალექსიევიჩთან შეხვედრაზე.

ერთადერთი ხერხი გრაფომანიასთან ბრძოლის არის ავტორის ანონიმურობა. წარმოიდგინეთ რომ ავტორის ვინაობის გამხელა კანონით აიკრძალოს. მთელი გრაფომანული ლიტერატურა მომენტალურად გაქრება და დავინახავთ რომ თანამედროვე ქართული ლიტერატურა პაქტიკულად არ არსებობს. ცარიელიდან დაწყება კი უფრო იოლია. ამიტომ ანონიმურობა შეიძლება გახდეს საქართველოში ლიტერატურული პროცესის გაჯანსაღების წინაპირობა

ავტორის ანონიმურობის თემას თავისი ისტორია აქვს. ცნობილია რომ სტენდალს მთელი ცხოვრება ტანჯავდა ეჭვების იმის შესახებ თუ რამდენად ღირებული იყო მისი ნაწარმოებები (განსაკუთრებით ბალზაკის მხრიდან აღიარებამდე). ამიტომ სტენდალი ფსევდონიმებით ცდილობდა გრაფომანული ცნობადობის განეიტრალებას. ავტორის ანონიმურობის იდეა გარკვეულწილად მოქმედებდა შუააუკუნეების მხატვრობაში და ხატწერაში. ავტორის ეგოს დემონსტრაცია ქრისტიანული სიქველის იდეას ეწინააღმდეგებოდა. არსებობს ავტორის სიკვდილის (ანონიმურობის) ბარტისეული პოსტსტრუქტურალისტური კონცეფციაც. თუმცა ეს უკვე სხვა თემაა.

კულტურული მარქსიზმი, პოსტმარქსიზმი (ლიკბეზი)

ტერმინი “კულტურული მარქსიზმი” არ მომწონს, რადგან თავისი არსებობის მანძილზე მარქსიზმს ნაკლებად ჰქონდა კავშირი კულტურასთან აქცენტს ეკონომიკაზე აკეთებდა. თუმცა მარქსიზმის დამთავრების შემდეგ (1968წლის არშემდგარი რევოლუცია, პრაღის გაზაფხული და შემდგომში სოციალისტური სისტემის რღვევა) მარქსისტული იდეოლოგია აგრძელებს არსებობას კულტურული მარქსიზმის რელიქტის სახით. ამრიგად ტერმინს “კულტურული მარქსიზმი” ვიყენებ მისი კონვენციური მნიშვნელობით, რომელიც დამკვიდრდა ფრანკფურტის სკოლს შემდეგ (ჰორკჰაიმერ, ადორნო, მარკუზედან დაწყებული დამთავრებული ჰაბერმასით). თუმცა ეტიმოლოგიურად უფრო ზუსტი ტერმინი იქნებოდა პოსტმარქსიზმი რომელიც თანდათან ჩაანაცვლებს კულტურულ მარქსიზმს.

კლასიკური მარქსისტული იდეოლოგია ეყრდნობოდა ერთ თეზას: შრომას აქვს კოლექტიური ხასიათი, ხოლო შრომის შედეგად შექმნილი დამატებითი ღირებულების განაწილებას აქვს ინდივიდუალური ხასიათი. ბურჟუაზია ითვისებს პროლეტარიატის მიერ შექმნილ დამატებით ღირებულებას. განსხვავება შრომის და შრომის პროდუქტის განაწილების პრაქტიკაში იწვევს ადამიანებს შორის გაუცხოებას. ისტორია უნდა განვიხილოთ როგორც კლასებს შორის ბრძოლის პოლიგონი. სამართლიანობისათვის ბრძოლის ავანგარდი არის პროლეტარიატი, რომელიც უკმაყოფილოა თავისი ქონებრივი მდგომარეობით. ბრძოლაში პროლეტარიატის შემაკავშირებელი ძალა უნდა გახდეს იდეოლოგია, “ყალბი ცნობიერება” ინსტრუმენტი პოლიტიკური მიზნების მისაღწევად.

სამეცნიერო ტექნიკური რევოლუციის მეორე ტალღამ, შეცვალა ადრეული კაპიტალიზმისათვის დამახასიათებელი შრომის ხასიათი. დასავლეთში მძიმე ფიზიკური შრომა ტექნოლოგიებმა ჩაანაცვლა, შრომა გახდა მაღალპროდუქტიული. კაპიტალიზმმა მოახერხა პროლეტარიატის ინტეგრაცია სამომხმარებლო საზოგადოებაში. გაჩნდა მასობრივი კულტურა და გართობის ინდუსტრია. საკუთარი ქონებრივი მდგომარეობით უკმაყოფილო რევოლუციური სულისკვეთებით განმსჭვალული ადამიანების რიცხვმა იკლო. კლასობრივი სისტემა ჩაანაცვლა ინდივიდუალური შეფასების სისტემამ (ლუზერები, ვინერები). კლასების გაქრობის კვალობაზე აბსურდული გახდა
მარქსიზმის მთავარი პარადიგმა, ისტორიის განხილვა კლასობრივი ბრძოლის თვალსაზრისით.
თუ ისტორია კლასთა ბრძოლის ისტორიაა მაშინ უნდა ვაღიაროთ რომ ისტორია დამთავრდა.

პოსტმარქსისტებისთვის სასიცოცხლო ამოცანად იქცა პროლეტარიატის შემცვლელის მოძებნა. საჭირო გახდა პოვნა ადამიანების ახალი ჯგუფების რომლებიც რადიკალურად უკმაყოფილო იქნებოდნენ საზოგადოებაში საკუთარი მდგომარეობით. რადგან რადიკალური უკმაყოფილების მიზეზი დასავლეთში უკვე აღარ უკავშირდებოდა ქონებრივ მდგომარეობას, პოსტმარქსისტებმა აქცენტი ეკონომიკური სფეროდან კულტურის და სოციალურ სფეროებზე გადაიტანეს. პოსტმარქსისტების აზრით ახალი რევოლუციური ავანგარდი პროლეტარიატის ნაცვლად უნდა გამხდარიყო უმცირესობები. პედერასტები თუ ლესბოსელები, ნარკომანები და ასოციალური ელემენტები, ფემინისტები და მუსულმანები. ყველა მათგანში პოსტმარქსისტები სამართლიანობისთვის მებრძოლ ავანგარდს ხედავდნენ.

იდენტობის პოლიტიკის დაბადებასთან ერთად 60-70იან წლებში დასავლეთში იცვლება ტერმინ ლიბერალის და ლიბერალიზმის ტრადიციული კონვენციური გაგება. ტრადიციული ლიბერალი დღევანდელი ტერმინოლოგიით ლიბერტარიანელს ნიშნავს. ლიბერტარიანელი კი შეიძლება ლიბერალიც იყოს და შეიძლება იყოს კონსერვატორიც. მაგალითად ჩვენთვის ქართველებისთვის კონსერვატორი ლიბერალის (ლიბერტარიანელის) კანონიკური სახეა ილია ჭავჭავაძე. დღევანდელი შინაარსით ლიბერალიზმი ნიშნავს ლიბერტარიანული ეკონომიკური პოლიტიკის და პოსტმარქსისტული იდენტობის პოლიტიკის სინთეზსს. ლიბერალიზმი არის დღევანდელი პოლიტიკური წესრიგის სიმბოლო, სიმბოლო ლიბერალი ლიბერტარიანელების და მემარცხენე პოსტმარქსისტების პოლიტიკური ალიანსის.

ამერიკის საპრეზიდენტო არჩევნებში ლიბერტარიანელების და მემარცხენეების ლიბერალური ალიანსი ინსტიტუციურადაც გაფორმდა კლინტონ-სანდერსის პაქტით. ლიბერტარიანელებს სრული მონოპოლია აქვთ მედიაზე და ფინანსურ სისტემაზე, პოსტმარქსისტებს კი სრული მონოპილია აქვთ იდეოლოგიის წარმოებაზე, აკადემიური სფეროს ჰუმანიტარულ, სოციალურ მიმართულებაზე. ლიბერტარიანელების მიერ კონტროლირებადი მედია მთლიანად დახურულია კონსერვატორი მოაზროვნეებისათვის, თუმცა ღიაა პოსტმარქსისტებისთვის. ლიბერტარიანელებმა პოსტმარქსისტებს ის სფეროები ჩააბარეს რომლებიც თვითონ ნაკლებად აინტერესებთ: მასკულტურა, ნარკოპოლიტიკა და იუვენალური პოლიტიკა.

ამ ბოლო დროს საქართველოში თვალშისაცემია ახალგაზრდა მარქსისტების სოციალ დემოკრატების აქტიურობა. ამ ხალხის პლატფორმა ჩემი დაკვირვებით მდგომარეობს შემდეგში: მარქსიზმი უნდა დაუბრუნდეს თავის კლასიკურ ფორმას. აქცენტმა იდენტობის პოსტმარქსისტული პოლიტიკიდან უნდა გადაინაცვლოს კვლავ ეკონომიკური უსამართლობის წინააღმდეგ ბრძოლაზე. მემარცხენეები უნდა გაემიჯნონ ლიბერალებს. ერთი მხრივ ახალგაზრდა ქართველი მარქსისტების პათოსი ჩემთვის გასაგებია. პოსტინდუსტრიული საყოველთაო კეთილდღეობის დასავლეთისგან განსხვავებით საქართველო პრეინდუსტრიული ქვეყანაა. მძიმე ფიზიკური შრომით, მათ შორის ბავშვთა შრომით, მიზერული ანაზღაურებით რომელიც ხშირად საარსებო მინიმუმის ქვევით არის და ადამიანების ჯანმრელობას იწირავს. თუმცა ეს მცდელობა განწირულია მარცხისთვის და მიზეზი არის მარტივი.

მართალია საქართველო პრეინდუსტრიული ქვეყანაა მაგრამ საქართველოში პროლეტარიატი “ჯერ კიდევ არა”, კი არა არამედ “უკვე აღარ” არსებობს. კლასების ანიჰილაციის თვალსაზრისით ვითარება საქართველოში სრულიად იდენტურია დასავლეთის. ტყიბულელი მეშახტე საკუთარ თავს პროლეტარად არ აღიქვავს, აღიქვავს ლუზერად. მისთვის უცხოა კლასობრივი სოლიდარობა. ერთადერთი რაზეც სოციალურად დაუცველი დაბალი ფენები ოცნებობენ საქართველოში არის ის რომ როგორმე თავი დააღწიონ სიღატაკეს და მაღალ ფენას შეუერთდენ. ღარიბებს საქართველოში პოლიტიკური სისტემის შეცვლა და სამართლიანობა კი არ სურთ, არამედ სურთ რომ იგახდნენ მდიდრები. არ არის შემთხვევითი რომ მეოთხედი საუკუნის დამოუკიდებელი საარჩევნო ისტორიის განმავლობაში, სოციალურ თემაზე დემაგოგია ყოველთვის წარუმატებელი პოლიტიკური ტექნოლოგია იყო. საქარველოში არჩევნებს იგებდა ეთნონაციონალური იდეოლოგია (გამსახურდია), ევროატლანტიკური მოდერნიზაციის მითოლოგია (ნაციონალური მოძრაობა), ადმინისტრაციული რესურსი (შევარდნაძე), ან მაღალი სოციალური კაპიტალი და ფინანსური რესურსი (ივანიშვილი). სოციალ დემოკრატია საქართველოში ელექტორალურად განწირული პილიტიკური მიმდინარეობაა.