კრისტიან მუნჯუ “გორაკებს მიღმა”

ადამიანებს რომლებიც რომელიმე იდეოლოგიის თავგადაკლული მიმდევრები არიან,  როგორც წესი მეცნიერულ ცოდნაზე წარმოდგენა არა აქვთ, ან აქვთ  მწირი უტრირებული ზედაპირული წარმოდგენა.  ასეთი ადამიანები, იმ შემთხვევაში თუ მეცნიერული ცოდნა იდეოლოგიის დოგმებს ეწინააღმდეგება ცოდნას და ფაქტებს არ ღებულობენ. იდეოლოგია მათ სამყაროს შესახებ გამარტივებულ  წარმოდგენას სთავაზობთ. თვითგადარჩენის ინსტიქტით შემპყრობილები ცდილობენ უარყონ ყველაფერი რაც  მათ წარმოდგენაში არ ჯდება. რომანში “ყმაწვილი” მღვდელი უარს ამბობს მიკროსკოპში ჩახედვაზე, რადგან იცის, ის რასაც იქ დაინახავს (მიკრობები, ბაქტერიები) შეარყევს მის რწმენას, ყოფიერებას. გაუჩენს ეგზისტენციალურ შიშს. გაურბის ნიჰილიზმის მძიმე ცოდნას. მოდერნის ეპოქამ რელიგია ახალი ტიპის სეკულარული იდეოლოგიური მოძღვრებებით ჩაანაცვლა, მაგრამ იქ სადაც ყველა ამ მოძღვრებამ კრახი განიცადა ეკლესია იბრუნებს  პრემოდერნულ გავლენას. ოღონდ უკვე არა რელიგიური, არამედ იდეოლოგიური ინსტიტუტის სახით.

თუმცა მუნჯუს ფილმში ეკლესია არ არის გამოყვანილი ძლიერი პოლიტიკური აქტორის როლში. მუნჯუს ფილმი არის არა ეკლესიაზე როგორც პოლიტიკის ინსტიტუტზე, არამედ ხალხზე რომლებმაც ეკლესიას შეაფარა თავი. ახალგაზრდობაში იმედის მომცემი ხელმოცარული სპორტცმენი მღვდელი, მონაზვნები ღატაკი ოჯახებიდან და ბავშვთა თავშესაფარიდან. ამ ადამიანებს აერთიანებთ არა რწმენა, არამედ შეგრძნება და შიში იმის რომ არსად სხვაგან წასასვლელი არ აქვთ. მონასტრის გარეთ ღატაკი და კორუმპირებული რუმინეთია, სივრცე რომელიც ოპტიმიზმით არ გაგანწყობს.

მონასტრის შიგნით ამ ხალხმა მოახერხა შეემუშავებინა თანაცხოვრების და ეკონომიკური საქმიანობის თავისებული ფორმა, რომელმაც მათ ძირითადი საარსებო პრობლემები მოუგვარა. ამიტომ საფრთხედ აღიქვავენ ყველას ვინც ამ წესრიგს დაემუქრება. მათ შორის გერმანიიდან რუმინეთში დაბრუნებულ ალინას რომელსაც წასასვლელი სხვაგან არა აქვს. ოჯახში სადაც ცხოვრობდა მას მოსამსახურედ იყენებდნენ, გერმანიაში გადატებულმა პერიოდმა მის ცხოვრებას მძიმე დაღი დაასვა.

ალინა ცდილობს აღსარება ჩააბაროს მღვდელს, გახდეს მონაზონი და მონასტრის ცხოვრებით დაიწყოს ცხოვრება. ალინა ამას ვერ ახერხებს. თანდათან მას მონასტრის მკვიდრთა მიმართ აგრესია უჩნდება. ცდილობს დაანგრიოს მონასტრის შიგნით არსებული წესრიგი. რა არის ამის მიზეზი, შური მათ მიმართ ვინც სიმშვიდეს მიაღწია? თუ მიუღებლობა იმ მეთოდის რა მეთოდითაც ეს სიმშვიდე მიიღწევა?

კონფლიქტი გადაუვალია. მონასტრის მკვიდრნი ხელებშეკრულ მდგომარეობაშიც კი სთხოვენ ალინას დატოვოს მონასტერი და თუ დარჩენა სურს სთხოვენ მიიღოს მათი თამაშის წესები. ვინ რის ამ ვითარებაში მსხვერპლი და ვინ დამნაშავე რთული გასარკვევია. მართალია დასასრული ფორმალურად ჯვარცმას ჰგავს, მაგრამ ფიცარზე მხოლოდ მყრალი სუნი რჩება. ეს ბოლო შტრიხი მინიშნება გამოხატავს ავტორის ზოგად მიზანტროპიას რომელიც არ არის მიმართული მხოლოდ რომელიმე ინტიტუტის ან სოციალური ფენის წინააღმდეგ. კრისტიან მუნჯუ არის რეჟისორი რომელსაც არ შეუძლია უყვარდეს ადამიანი. ერთადერთი რასაც ის ადამიანების მიმართ გამოხატავს არის სიბრალური უკლებლივ ყველას მიმართ.

რუსთავი2-ის თვითჩარეცხვა

სოციალური კაპიტალი და პოპულარობა ძალიან ეფემერული რამეა. მუდმივად მოითხოვს ძალისხმევას და შრომას კვლავწარმოებისთვის და შენარჩუნებისთვის.  ეს ეტყობა არ იციან რუსთავი2 მესვეურებმა. ჰგონიათ რომ ცოტა ხნით თუ დაიმალებიან ხალხს მოენატრებათ, მერე გამოჩნდებიან და მონატრებული, მობილიზებული  ხალხი გვერდით დაუდგება. ტყუილა ხავსს ნუ ეპოტინებით. საკმარისია მთელი ეს ლიბერალური ბომონდი მატრაკვეცა ჟურნალისტებით ექპერტებით და ნაცმოძრაობის ნარჩენებით ცოტა ხანი არ გამოჩნდეს ტელევიზიაში რომ სუყველას დაავიწყდება მათი არსებობა. კარგად უნდა ვიცოდეთ რომ ჩვენ გვაქვს საქმე ხალხთან რომელიც მარტო იმითია ცნობილი რომ  არის ცნობილი.

ვიღას ახსოვს მაგალითად დღეს 80-იანი წლების წვერებიანი არაფორმალები, რადიკალური პარტიები და მათთან გათანაბრებული ხალხი? არავის. სავარაუდოთ მათ ბედს გაიზიარებენ ის პერსონაჟები რომლებიც ვარდების რევოლუციის შემდეგ გამოვიდნენ ასპარეზზე და დროებით დაიმკვიდრეს ადგილი აკადემიურ,  სახელოვნებო, ლიტერატურულ თუ მედია სივრცეში. ასევე ისინიც ვისაც შლეიფად მოჰყვებათ საბჭოთა კომკავშირული წარსული, მაგრამ ლავირებით ახერხებდნენ ეთანამშრომლათ ყველა რეჟიმთან. მათ საბედისწერო შეცდომა დაუშვეს როდესაც ზომაზე მეტად დაუახლოვდნენ სააკაშვილის რეჟიმს. ასრულებდნენ რეჟიმის იდეოლოგების როლს. ახალ ვითარებაში ამ ხალხს უბრალოდ არა აქვს შანსი. მათი აკადემიური დონე დაბალია.  არსებობა მხოლოდ მონოპოლისტურ სივრცეში შეეძლოთ რომელიც დაკარგეს რეჟიმის ცვლილების შემდეგ. ელიტების განახლების პროცესი დაიწყო. ამ კონტექსტში უნდა განვიხილოთ საზოგადოებრივ მაუწყებელზე იდეოლოგიური არარეიტინგული პროგრამების დახურვაც. რუსთავი2 თვითგათიშვა არსებითად თვითჩარეცხვაა და ახალი პერიოდის დასაწყისის ნიშანი.

ოპერა თუ დრამატული თეატრი?

საინტერესო ფაქტი: ქ. პოზნანში არის დრამატული თეატრი, თეატრის შენობა აშენებულია ხალხის მიერ შემოწირული ფულით, პრუსიული მმართველობის პერიოდში. ასევე არის ოპერის თეატრის შენობა რომელიც პრუსიელების აშენებულია. მოკლედ დრამატული თეატრი პოლონელებმა თვითონ ააშენეს, ოპერის თეატრი კი აუშენეს პრუსიელებმა. ამ ფაქტზე გამახსენდა, რომ თბილისშიც ოპერის თეატრი კავკასიის მეფისნაცვალმა დიდმა თავადმა მიხეილ ვორონცოვმა ააშენა. მე მგონი ეს ფაქტი არ არის შემთხვევითი.

დრამატული თეატრი ენას უკავშირდება, ლიტერატურას რომელიც დროდადრო პუბლიცისტიკა ხდება და გამოხატავს ერის ნაციონალურ ინტერესს. ხოლო ოპერა  კოსმოპოლიტური ხელოვნებაა. შეიძლება შემეკამათონ მაგალითად ვერდი და იტალია მოიყვანონ, ან ვაგნერი მაგრამ ზოგადად ასეა. მუსიკა უფრო კოსმოპოლიტურია ვიდრე ლიტერატურა, რადგან მუსიკა არ უკავშირდება ენას. ოპერის თეატრი იმპერიის სიდიადეს გამოხატავს, დრამატული თეატრი ეთნიკურ უნიკალურობას.

შთაბეჭდილება და შინაარსი

ნებისმიერ ფუნდამენტურ მოვლენას აქვს ორი მხარე: შთაბეჭდილება და შინაარსი. ერთი ემისტემოლოგიის და ემპირიკის სფეროა, მეორე ონტოლოგიის და მეტაფიზიკის. იმისათვის რომ ფუნდამენტური მოვლენის შინაარსი გავიგოთ, საჭიროა გავაკეთოთ შთაბეჭდილების ფენომენოლოგიური რედუქცია. გვერდზე გადავწიოთ ის ეკრანი რომელიც ჩვენ სინამდვილიგან გვყოფს.

ამბობენ რომ ესკიმოსებს, ალეუტებს ჩრდილოეთის ხალხებს, იაპონელებს არა აქვთ ღვიძლის ფერმენტები რომლებიც ალკოჰოლის დაშლას უწყობს ხელს. ამიტომ ერთი ჭიქით თვრებიან და ალკოჰოლიზმისკენ აქვთ მიდრეკილება. ჩვენ, ახლო აღმოსავლეთის და კავკასიის ხალხებს (თურქები, არაბები, ქართველები, ჩრდილოკავკასიელები) ასევე გვაკლია რაღაც, რაც აზროვნებაში ფენომენოლოგიურ რედუქციაზე არის პასუხისმგებელი.

ქართველი მუდმივად შთაბეჭდილების ქვეშ “აზროვნებს” მაგალითად ტრამპის ინაგურაციას მისი მეუღლის კაბით აფასებს და ვერ ხედავს ვერანაირ სხვა შინაარს ამ მოვლენაში. ქართველი ობივატელი პოლიტიკურ დოქტრინებსაც კი შთაბეჭდილების მიხედვით ახარისხებს. მაგალითად “ლიბერალიზმს” პროგრესულ დასავლეთთან აიგივებს ხოლო “კონსერვატიზმს” რეტროგრადულ რუსეტთან. მაგალითად სჯერა რომ ტეტჩერი ლიბერალი იყო და ლიბერალიზმის ნებისმიერი მოწინააღმდეგე პუტინის აგენტია.

პრიმიტიული წარმოდგენები სამყაროს შესახებ არ არის მხოლოდ გაუნათლებლობის ბრალი. უფრო მნიშვნელოვანი მიზეზი არის უუნარობა გამიჯნო ერთმანეთისაგან შთაბეჭდილება და შინაარსი. რადგან შინაარსის აღქმის უნარი დაკარგულია, არ ხდება შინაარსის წარმოებაც. მთელი თანამდედროვე ქართული ყოფა არის შთაბეჭდილებების წარმოება შინაარსის გარეშე და ძალიან ჰგავს ქართულ პოეტურ ვერლიბრს.

პოსტლიბერალიზმი

იდეოლოგია (მარქსთან ყალბი ცნობიერება) პოლიტიკური ინსტრუმენტია რომლითაც უმცირესობა მართავს მასობრივ ადამიანს. პრაქტიკაში შეიძლება ვილაპრაკოთ 3 ტიპის იდეოლოგიაზე: ნაციონალურ-სოციალიზმი, კომუნიზმი, ლიბერალიზმი. კომუნიზმის მარგინალიზაცია მისი ფაშიზმზე გამარჯვების შემდეგ დაიწყო და დამთავრდა საბჭოთა კავშირის დაშლით. ლიბერალიზმის იდეოლოგიის მარგინალიზაცია კომუნიზმზე გამარჯვებით დაიწყო და მთავრდება დღეს, ჩვენ თვალწინ. ამრიგად დღეს, ჩვენ ისტორიული პროცესის მომსწრეები ვართ.

ნებისმიერ იდეოლოგიას მოწინააღმდეგის არსებობა სჭირდება და უკონკურენტოდ დარჩენილი მარგინალიზაციის და თვითლიკვიდაციის გზით მიდის. ეს სცენარი უნივერსალურია. ამიტომ საბჭოთა კავშირის დაშლის და კომუნიზმის დამარცხების შემდეგ ლიბერალიზმმა ახალი მტრის ძიება დაიწყო და მალევე მიაგნო. 90-იანი წლების დასაწყისში ლიბერალიზმმა მტრად ადამიანის კოლექტიური იდენტობები გამოაცხადა: ა) სქესი და ბ) ნაციონალური კულტურა. პირველის ნაცვლად ლიბერალიზმმა გენდერი შემოიტანა, მეორის ნაცვლად მულტიკულტურალიზმი. დაიწყო “საგანმანათებლო ომი” ტრადიციული ღირებულებების მომხრეების წინააღმდეგ.

რეტროგრადული ბოროტების პოლუსად მართლმადიდებლური ეკლესია, რუსეთი და პუტინი გამოცხადდა. დაიწყო მასობრივი მედია დევნა და მარგინალიზაცია, იმიჯების წარმოება. კულმინაციური მომენტი აღმოჩნდა ამერიკის საპრეზიდენტო არჩევნები. თუ დააკვირდებით ლიბერალები დღეს საკუთარ თავს არწმუნებენ იმაში, რომ ამერიკის არჩევნებში პუტინთან დამარცხდნენ. ნაცვლად იმისა რომ დაინახონ, ეს დამარცხება უშუალოდ ლიბერალიზმის შიგნით მიმდინარე იმანენტური პროცესებით იყო გამოწვეული და მაშასადამე გარდაუვალი. პუტინმა რასაკვირველია შეიძლება ისარგებლოს ამ არ არსებული გამარჯვებით ოღონდ მხოლოდ შიდა მოხმარებისთვის.

დონალდ ტრამპს დღეს არანაირი იდეოლოგიური პლატფორმა არ გააჩნია. დღევანდელ ვითარებას შეიძლება იდეოლოგიის დეფიციტი ეწოდოს. არსებული იდეოლოგიებიდან ფაშიზმი კრიმინალიზირებულია, კომუნიზმი დამარცხებული,ლიბერალიზმი თვითმარგინალიზირებული. მომდევნო რვა წლის განმავლობაში ამერიკის პოლიტიკის დამახასიათებელი ნიშანი იქნება: იზოლაციონიზმი იმპერიალიზმის ნაცვლად, პროტექციონიზმი თავისუფალი ბაზრის ნაცვლად, ტრადიციული ღირებულებები უმცირესობების ნაცვლად. დოგმატურ იდეოლოგიურ წარმოდგენებს გადაწყვეტილებების მიღებაში ოპერაციონალისტური მიდგომა ჩაანაცვლებს რომელსაც შეიძლება პრაგმატული კალვინიზმი ვუწოდოთ. პირველი ნიშანი სახეზეა. თეთრი სახლის ვებგვერდზე ლგბტ საიტი გაქრა.

რას ნიშნავს კონკრეტულად ეს ცვლილებები საქართველოსთვის? პირველ ყოვლისა ნიშნავს იმას რომ ამერიკას აღარ აინტერესებს საქართველო რუსეთის წინააღმდეგ იარაღად. არსებითად საქართველოს ნორმალური განვითარების შანსი გაუჩნდა, ასეთი შანსი არ არსებობდა მოყოლებული 1991 წლიდან. აქცენტი ნატოში და ევროკავშირში გაწევრიანებაზე თანდათან მეორე და მესამე პლანზე გადაინაცვლებს. არ არის გამორიცხული ამ ორგანიზაციებმა საერთოდ შეწყვიტონ არსებობა. იგივე ემუქრება ენჯეოსექტორს რომელსაც აუცილებლად შეუწყდება დაფინანსება. დონალდ ტრამპმა უკვე განაცვადა რომ არ აპირებს იდეოლოგიის ექსპორტის დაფინანსებას.  ვაშინგტონში ვითარება შეიცვალა, მაგრამ პერიფერიებზე ისევ ძველი სტრუქტურების ნარჩენებია. ქართულ საზოგადოებას მოუწევს განახლება და უსარგებლო ნარჩენებისგან განთავისუფლება

საქართველო პროსტიტუციის ჰაბი

მეოთხედი საუკუნეა გვიბურღავენ ტვინს იმითი რომ საქართველო დასავლური ცივილიზაციის ნაწილია, რომ უნიკალური გეოპოლიტიკის გამო დასავლეთს დიდი ინტერესი აქვს ჩვენ მიმართ. დღე-დღეზე მიგვიღებენ ევროკავშირში და კვლავ სხვის ხარჯზე ვიცხოვრებთ დალხენით, ისე როგორც ვცხოვრობდით რუსეთის ხარჯზე 200 წელიწადი. რეალობა კი ოდნავ განსხვავებული აღმოჩნდა. რუკას თუ დახედავთ და ფარგალით პატარა რადიუსის წრეს შემოხაზავთ, დაინახავთ რომ საქართველო გარშემორტყმულია მუსულმანური ქვეყნებით რომელბშიც მკაცრი მორალური აკრძალვები მოქმედებს. ეს აკრძალვები ვრცელდება ყველაფერზე რაც გართობის სფეროს წარმოადგენს.

ჩვენი გეოპოლიტიკა საბოლოო ჯამში დავიდა იმაზე რომ საქართველო ხდება ჰაბი პროსტიტუციის, აზარტული თამაშების, ნარკოტიკების მოხმარების. პროსტიტუციის ლეგალიზაციაზე კი არ არის ლაპარაკი, როდესაც ლეგალიზაციას უკეთებ იმას რაც ბუნებრივად არსებობს ქვეყნის შიგნით, შიდა მოხმარებისთვის, არამედ პროსტიტუციაზე სახელმწიფოებრივ ეროვნულ დონეზე, როდესაც ქართველი ერი სექსუალურ მომსახურეობას უწევს ახლო აღმოსავლეთის მოსახლეობის: თურქეთი, ირანი, ერაყი. საქართველო გადაიქცა პროსტიტუციის და ნარკომოხმარების ექპორტიორ ქვეყნად.

საქართველოს მოქალაქეებს მუდმივად შეახსენებენ რომ ქართული პროსტიტუცია საექსპორტო საქონელია, უცხოელებისთვის არის და არა ქართველებისთვის. ცინიკოსი ლიბერალები ამას ყველაფერს მხოლოდ ფულის მოგების თვალსაზრისით უყურებენ. ფულს ხომ სუნი არ ასდის. გააკეთე ინვესტიცია გახსენი 2-3 ბორდელი, კაზინო, ღამის კლუბი ლეგალური ნარკომოხმარებიტ გახდი მამაშა და გექნება შემოსავალი.

ლიბერტარიანელი პოლიტიკოსები გირჩიდან ნარკოტიკების მოხმარებას სწორედ ამ მიზნით ითხოვენ. ნარკოტურიზმის განსავითარებლად.მთელი ახლო აღმოსავლეთიდან ხალხი საქართველოში ჩამოვა და ფულს დახარჯავს იმაში რისთვისაც მათ სამშობლოში კანონით დაისჯებოდნენ. დასჯიდნენ. მე კარგად მესმის რომ ლიბერალებთან ღირსებაზე, საქართველოს ისტორიაზე და ტრადიციებზე ლაპარაკი ზედმეტია. შეიძლებელია უკვე დაგვიანებულია ამაზე ლაპარაკი მოსახელობასთანაც. მაგრამ ჩვენ ხალხს უნდა ახსოვდეს ერთი რამ, ის ქვეყნები რომელბიც პროსტიტუციის და ნარკოტურიზმის ესპორტიორებად გადაიქცნენ სიღატაკეში იხჩობიან.

ნამდვილი მიღმური შერლოკ ჰოლმსი

https://i1.wp.com/image1.thematicnews.com/uploads/images/00/00/41/2015/07/20/f6991a86f1.png

იგორ მასლენნიკოვმა ძალიან ზუსტად დაიჭირა არტურ კონან დოილის მთავარი იდეა. შერლოკ ჰოლმსი ადამიანის ახალი ტიპია, მოდერნის ადამიანი, კარტეზიანული ადამიანი, აბსოლუტურად რაციონალური და მოწყვეტილი ტრადიციულ წარმოდგენებს ადამიანის შესახებ. შერლოკ ჰოლმს არა აქვს სული, მის ემოციებზე გონება დომინირებს. სულიერი სამყარო განდევნილია პერიფერიაზე და ღრმად რეპრესირებულია. კონან დოილი გვიყვება რომ ჰოლმსი მხოლოდ ერთ საქმეში აჰყვა გრძნობებს და დამარცხდა. გონებისთვის ემოცია სისუსტის ნიშანია. ამიტომ ჰოლმსი სრულიად ხისტია, არაამქვეყნიური, ყოფიერებისადმი არაადაპტირებული. მას არც ოჯახი ჰყავს, არც ახლობლები არც მეგობრები. რომ არა დოქტორი უოტსონი, ნარატორი რომელიც მხოლოდ იმიტომ არსებობს შერლოკ ჰოლმსზე რომ მოგვიყვეს,  ჰოლმსზე ჩვენ არაფერი არ გვეცოდინებოდა. რადგან ჰოლმსის მსგავსი ადამიანები პრაქტიკულად არასდროს არ საუბრობენ საკუთარ თავზე.

შერლოკ ჰოლმსს ჰყავს ლიტერატურული წინამორბედი, ევგენი ბაზაროვი ტურგენევის “მამები და შვილები”. ბაზაროვი დეტექტივი არ არის, ექიმი და ბუნებისმეტყველია თუმცა სამყაროზე ჰოლმსს ბაზაროვის მსგავსი წარმოდგენები აქვს. კლასიკური გაგებით ჰოლმსიც არ არის დეტექტივი. ჰოლმსი მკვლევარია, მისი კვლევის ობიექტი ადამიანია, კვლევის მთავარი მეთოდი დედუქცია, რომელსაც ჰოლმსი დროდადრო ემპირიკას უთავსებს (ამიტომ არ უნდა გაგიკვირდეთ ჯოხით გვამებს რომ სცემს). დაკვირვება და მონაწილეობა ჰოლმსისთვის ორი ორთოგონალური ოფციონალური არჩევანია. ჰოლმსი აკვირდება იმას რაშიც მონაწილეობას არ ღებულობს, აკვირდება სიცოცხლეს.

ბაზაროვის მცდელობა დაკვირვების სუბიექტიდან გამხდარიყო მონაწილეობის სუბიექტი ტრაგიკულად დამთავრდა. გვამის გაკვეთვისას ხელი გაიჭრა. წინასწარ განზრახვით თუ უყურადღებობის გამო ჭრილობა არ დაიმუშავა და კვლევის ობიექტიდან სიკვდილი გადაედო. ბაზაროვს, ინტელექტუალს დიდი ერუდიციით არ აღმოაჩნდა მთავარი ცოდნა, უშუალობა და ვიტალური ინსტიქტები. მაგიურ თეატრში ბილეთის საფასური გონებაა რომელიც ბაზაროვმა ვერ დათმო. ტურგენევი გვეუბნება რომ ადამიანს სიცოცხლისუნარიანობას არა მისი ინტელექტი, არამედ უშუალობა სისუსტე და იდიოტიზმი აძლევს. ის თვისებები რომლებსაც ბაზაროვი მუდმივად დასცინოდა და აბუჩად იგდებდა. ამ თვისებებით დაჯილდოებული რომანის სხვა პერსონაჟები უფრო ვიტალურები აღმოჩნდნენ ვიდრე ბაზაროვი. გაუძლებდა თუ არა ჰოლმსი რეალობის გამოცდას? კონან დოილი ინტუიტიურად გრძნობს რომ ვერ გაუძლებდა. ამიტომ საკუთარ პერსონაჟს ბოლომდე დაკვირვების მიღმურ სუბიექტად ტოვებს.

როდის შეიძლება დიდი ლიტერატურული ტექსტის ეკრანიზაცია იყოს წარმატებული კინემატოგრაფიული პროექტი? მხოლოდ მაშინ როდესაც რეჟისორი ხედავს ლიტერატურული ნაწარმოების მთავარ იდეას და გადმოსცემს მას კინოენის საშუალებით. ასეთია ვისკონტის “სიკვდილი ვენეციაში” და ასეთია მასლენიკოვის “შერლოკ ჰოლმსი” მასლენნიკოვმა დაინახა მთავარი. გრძნობებისაგან დაცლილი ინტელექტუალი ჰოლმსი მიღმური პერსონაჟია. სქემების და ინტელექტუალური კალკულაციების სამყაროს აკლია რეალურობის განზომილება რომელიც მხოლოდ მონაწილეობის ეფექტით მიიღწევა.

ბიპოლარული აშლილობის სიმპტომები რომლებსაც კონან დოილი საკუთარ პერსონაჟს მიაწერს რაციონალიზმის დეფიციტით და ირაციონალურის დომინაციით კი არ არის გამოწვეული არამედ მისი დომინანტურობით. ჰოლმს მიღმურ პერსონაჟად ჰიპერტროფირებული ინტელექტი ხდის, რომელიც აღარ ტოვებს სივრცეს სხვა ადამიანური განზომილებისთვის. მასლენიკოვის ფილმში კინემატოგრაფიული ენით ნაჩვენებია მთავარი, გმირის მიღმური ბუნება. ყველაფრის პირობითობის ხაზგასასმელად გამოყენებული მინიმალისტური დეკორაციები და თეატრალურობა ფილმს სხვა ეკრანიზაციებთან შედარებით უფრო დამაჯერებელს ხდის.

რადგან ეკრანიზაციები ვახსენეთ, არსებობს სხვა ვერსიებით. შეიძლება ვილაპარაკოდ ავთენტურ მიღმურ ჰოლმსზე (ლივანოვი) და სიმულაკრებზე (კამბერბეჩი და სხვები). არჩევანი ცალსახაა: ლივანოვი ინტელექტუალებისთვის და ესთეტებისთვის, კამბერბეჩი სამომხმარებლო საზოგადოების ტიპური წარმომადგენლებისთვის